op mijn pessimistische dagen is de wereld zwart. Normaal is hij grijs met soms wat kladders felle kleuren die uit het niets omhoog schieten, maar gisteren was hij zwart. Niks heeft daar invloed op, mijn verkeerde been wiebelt dan opeens als eerste uit bed. Geen waarschuwing niks. Het begint gewoon. Met die eerste stap valt de hemel op mijn hoofd. Zonder alarmbellen ligt het daar gewoon opeens. Vriendlief praat te veel, de klok tikt verkeerd, objecten en mensen springen opeens voor me neus en de hele wereld is gewoon kut.
Ik vraag me dan ook bepaalde dingen af zoals, waarom leef ik nog? Waarom heb ik het nog lang niet opgegeven? Waarom doet die vrouw alsof haar leven belangrijker is als het mijne? Of waarom is er geen wet dat kinderen opgesloten moeten worden in een kelder? Waarom kunnen wij vragen stellen als er, voor de meest belangrijke, toch geen antwoord op is? Waarom kijkt iedereen zo godverdomme chagrijnig?
Hoe zou het zijn om voor een trein te springen? Iedereen moet zich dat wel eens afvragen. Dan komt de metro/tram/trein het station binnen en denk je...wat nou als ik ervoor spring? Is het dan meteen over of zal ik al mijn lichaamsdelen voelen scheiden en dan langzaam weg kwijnen? Of zou je van boven meekijken? Het lijkt me stiekem best een kick te geven. Al die mensen die je hun leven ziet vergooien op zoek naar die kick..zijn die gestoord of juist de gelukkigste mensen op aarde, omdat zij die kick achterna gaan? En maar slikken, spuiten, snijden,neuken en geneukt worden. Helemaal naar de klote. Zijn die gelukkig?
Is ook maar iemand gelukkig? Of dwaalt iedereen maar een beetje rond in de verleidelijke hoop? Maar als je niet streeft naar geluk, wat moet je dan beginnen? Stel dat mensen het gelukkig zijn allemaal op zouden geven. Zou de wereld dan erger zijn of juist interessanter? Zouden mensen eindelijk dat eindeloze gezanik over alles opgeven? Zouden ze dan gewoon voor de rest van hun leven hun kop houden en gewoon tevreden zijn? Vast niet...
Op deze dagen denk ik ook over dingen die normaal niet in mijn hoofd opkomen. Hoe zou het bijvoorbeeld zijn om vreemd te gaan...? Iedereen af te schieten die me niet aanstaat, een doelloos gevecht te beginnen? Net als al die domme mannen die hun trots moeten verdedigen. Gelukkig is er ook nog het soort man die wel meer hersencellen dan een goudvis heeft. Zo één heb ik bijvoorbeeld in beslag genomen.( Hoop ik dan maar) Alles moet je betwijfelen neem nooit zomaar iets aan. Misschien ligt hij stiekem met een bimbo kei hard te stampen...je weet het nooit natuurlijk.
Vandaag werd ik wakker in een opluchting. De hemel zat weer gewoon ver ver boven mij en mijn andere been was hem te slim af. Toch vraag ik me dan af wat nou als ik meestal zoals gisteren zou zijn? Zou dat het leven leuker of verschrikkelijker maken? Vriendlief schreeuwt verschrikkelijker, als ik namelijk elke dag zo zou zijn hij allang bij mij was weg gevlucht. Logisch...denk ik? Maar ook vandaag zal ik moeten concluderen dat de wereld kut is, maar er is die hoop. Vieze varkens roze hoop die denkt dat het heus wel beter zal worden. Dat hoop ik dan maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten