“Zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar”
“Dat is gewoon niet mij”
“Dat kan ik niet”
“Zo ben ik niet”
Allemaal
redenen die mensen geven wanneer ze gevraagd worden om een iets te noemen om
niet te veranderen. Het zijn ook redenen die mensen geven om aan te geven wat
hun principes zijn.
Uiteindelijk zijn het allemaal beperkingen.
Uiteindelijk zijn het allemaal beperkingen.
Mensen denken
over het algemeen een goed beeld te hebben van hun kennen en kunnen. Wanneer je
ze een situatie voorlegt die buiten hun comfort-zone ligt, zul je vaak zinnen
horen zoals; “Dat is niet voor mij weggelegd” of “Dat trekt mij niet”. Hoewel dit
zeker waar kan zijn en het echt een onmogelijke of ongewenste opgave voor iemand
is, is het vaak zo dat het als excuus wordt gebruikt om iets niet te proberen i.p.v.
een wel overwogen beslissing. Maar
omdat wij dat rottig vinden om toe te geven, verzinnen wij andere redenen om de
ander (en onszelf) ervan te overtuigen dat dit buiten onze macht ligt.
Dat
laatste is precies wat veel mensen niet beseffen van zichzelf. De meeste mensen
onderschatten manipulatie kracht van hun eigen brein. Nederlanders wonen in een van de
rijkste landen in de wereld. De mogelijkheden zijn in principe eindeloos. De
enige reden om iets niet te doen/ te bereiken, is wanneer je tevreden bent. Onze
beperking is onze eigen redenering. Dat en het typisch Nederlandse “Doe maar
normaal, dan doe je al gek genoeg.” Al vanaf de middelbare school (en misschien
nog wel eerder) wordt je regelmatig gevraagd wie je bent en wat je kunt. Dit betekent dat
jij al van jongs af aan een bepaald beeld van jezelf schetst waaraan jij je
probeert te houden. Dit beeld vertaalt zich in principes. Een principe is een regel waar je je in ieder
geval aan wilt houden. We verzinnen regels over wat we kunnen
en/of wie we zijn.
Begrijp
me niet verkeerd. Ik vind het erg goed om bepaalde regels voor jezelf op te
stellen. Alleen moet je bereid zijn deze zo nodig aan te passen. Je kunt nooit zeggen dat
je iets nooit zult doen of zijn. In de juiste situatie zal iedereen zijn eigen
principes voorbij gaan. Ik weet zeker dat er heel veel mensen zijn die ooit
hebben gezegd dat ze nooit vreemd zullen gaan bijvoorbeeld. Later blijkt dat
met de juiste persoon en/of in de juiste situatie dit niet zo is.
Regels
voor jezelf opstellen kan heel goed zijn, maar het kan er ook voor zorgen dat
je jezelf tegen houdt in je potentie. Wanneer jij jezelf vertelt dat je ergens
te oud, te jonge, te dik, te dun, te dom of te slim voor bent, beperk je
jezelf. Door
jezelf uit te dagen en af en toe uit je comfort-zone te treden, zul je versteld
staan van de mogelijkheden. Hiervoor is het wel noodzakelijk dat je diep kun
graven en durft toe te geven waar het probleem echt zit. “Ik vind het eng”, “ik
weet niet of ik het kan” en “ik ben bang dat mensen me dan raar aankijken” zijn
volgens mij veel vaker de “echte” redenen voor mensen om iets niet te doen (voor mij in ieder geval wel). Wanneer
je dit durft toe te geven heb je al een hele stap gemaakt. Dan beperk je jezelf
namelijk al niet meer, maar besef je dat er drempels zijn waar je overheen moet
komen om iets te bereiken. Door hardnekkig vast te houden aan jouw visie van je
kennen en kunnen zul je naar mijn mening nooit tevreden zijn. Het
enige wat je kunt doen is je beseffen dat je jezelf beperkingen oplegt. En dat was voor mij in ieder geval het moeilijkste.
Het is
pas sinds korte tijd dat ik me hiermee bezig houd en dat ik hiermee geconfronteerd
ben. Stukje bij beetje probeer ik de beperkingen die ik mezelf heb opgelegd
over de jaren heen te evalueren en aan te passen. Bepaalde beperkingen/regels
zijn altijd nodig. Ik vind het alleen doodzonde om te beseffen dat ik bepaalde
dingen niet doe of heb gedaan, omdat ik bang ben wat mensen van me zullen
vinden of (nog erger) omdat ik zelf denk dat ik het niet kan.
Het enige
waar wij als mensheid goed in zijn is in het aanpassen aan onze omgeving. Wij
hebben als mensheid de wereld aanschouwt, ons aangepast en vervolgens alles om
ons heen verandert naar onze wensen en behoeften (vaak zonder hiermee rekening
te houden met andere organismen, maar dat ter zijde). Onze vindingrijkheid
heeft ons al duizenden jaren in leven gehouden. Op dat gebied zijn wij briljant!
Waarom zouden wij dan in hemelsnaam kunnen denken dat wij iets niet kunnen
veranderen aan ons eigen leven?
Iris 22-6-14

Geen opmerkingen:
Een reactie posten