Afgelopen maandag ben ik
begonnen met de eerste stap ( voor veel mensen in ieder geval) naar burgerlijkheid.
Ik ben om 08:00 opgestaan gedoucht en ben naar mijn stageplek gefietst. Ik kwam
onderweg mijn altijd gehate ochtend mensen tegen.
Je weet wel de mensen die
elke ochtend precies om negen uur op kantoor arriveren om de zelfde shit te
doen als de dag daarvoor en de dag daarvoor en daarvoor… je snapt het idee.
Vervolgens laten ze om klokslag 17:00 alles uit hun handen flikkeren om via de
Albert Geijn naar huis te gaan. Om 18:00 wordt er avond gegeten en na het NOS
nieuws om 20:00 en de dagelijkse vreselijke Nederlandse programma’s is het om
22:00 toch echt hoog tijd om naar bed te gaan, zodat ze weer fris en fruitig om
precies 09:00 achter hun bureau zitten.
Van die mensen die in het
weekend altijd hetzelfde doen en al jaren met de kids gaan kamperen in zuid
Frankrijk ( of Italië bij het Gardameer voor de echte avonturiers). Van die
boterham met kaas mensen. Van die “we gaan elke zaterdagavond naar de film.” En
al jaren met de kids gaan kamperen in zuid Frankrijk ( of Italië bij het
Gardameer voor de echte avonturiers).
Poppetjes zijn het.
Ontiegelijk voorspelbaar en onorigineel, want van hun zijn er nog miljoenen.
Deze ontiegelijk saaie onuitputtende
herhaling van een voorgeprogrammeerd ritme is wat ik hoopte voor altijd te
kunnen ontwijken. Ik ben een van die mensen die zelf uit wil maken wanneer ik
wakker ben en wanneer ik slaap. Ik functioneer het beste na zonsondergang en wil
niet aangesproken worden ’s ochtends. Mijn vrienden weten ondertussen dat er
echt no way is dat ik voor 12:00 de telefoon op neem en zelfs dan zijn er nog
momenten waarop ik het gewoon vertik. Ik maak mijn eigen ritme en regels. Ik
eet wanneer ik honger heb en werk wanneer het mij uitkomt en niet andersom. Ik
ben ook een van die mensen die het druk heeft met niks doen. En nu zit ik
opeens 4 dagen per week ( die ene dag heeft mij gered van de geestelijke
ondergang) van 9 tot 5 op kantoor. Ik heb zelfs al een aantal keer een slapende
kont gehad! Ik bedoel hoe lang moet je op één punt blijven zitten om een
facking slapende kont te krijgen?! Ik ben ook niet gemaakt om in een bureau
stoel te zitten. Ik heb de neiging om in kleermakers zit of met één been onder
me op die ‘altijd op het verkeerde moment beslissende om niet te draaien’ bureaustoel
te zitten. Vervolgens flikker ik regelmatig bijna eraf aangezien die rotdingen
niet gemaakt zijn voor mensen zoals ik.
En wat ik ook
verschrikkelijk vind is dat iedereen zo facking heilig doet. Ik bedoel in Nederland
zal het nog redelijk meevallen aangezien wij erg direct zijn vergeleken met de
rest van de wereld, maar damn dat oninteressante gelul voordat je business kan bespreken
aan de telefoon met bedrijfscontacten hangt me ook de keel uit. Wil ik gewoon
iets voor elkaar krijgen krijg ik op me kop van degene aan de telefoon, omdat
ik niet had gevraagd hoe zijn vakantie was….ff serieus bel me dan lekker privé als
je vakantiefoto’s wil uitwisselen!
Ik vrees de saaiheid. De burgerlijke
tuttigheid. De angst om een poppetje te worden. Soms niet heel reëel misschien,
maar dat schijnt iedereen te ontwijken als ze jong zijn. En dan worden ze verliefd,
trouwen ze, krijgen ze kinderen en POEF weg leven.
En weet je wat nou het
ergste van allemaal is? Het aller aller ergste?......
Ik vind het nog leuk ook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten